غزل شمارهٔ ۱۹۰۸ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
نتانی آمدن این راه با من
کجا دارد هریسه پای روغن
ولی همراهی و با تو بسازم
که چشم من به روی توست روشن
چو از راهت ببردم شرط نبود
میان راه ترک دوست کردن
بغلهایت بگیرم همچو پیران
چو طفلانت نهم گاهی به گردن
چو آدم توبه کن از خوشه چینی
چو کشتی بذر آن توست خرمن
دهان بربند گوش فهم بستهست
مگو چیزی که می ناید به گفتن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به موضوع عشق و همراهی اشاره دارد. شاعر از دوستی و وفاداری سخن میگوید و میخواهد که در مسیر زندگی با معشوقش همراه باشد. او میگوید که در این راه، نباید ترک دوستی کرد و باید از لحظات با هم بودن لذت برد. همچنین او به ارزش سکوت و اهمیت گوش دادن اشاره میکند و میگوید که نباید هر چیزی را گفت، بلکه باید گوش فهم را باز کرد. در نهایت، شاعر به توبه و دوری از رفتارهای ناپسند اشاره میکند و بر لزوم در نظر گرفتن حس و حال معشوق تأکید میورزد.