غزل شمارهٔ ۱۹۱۳ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از رویایی سخن می‌گوید که در آن به باغی زیبا و شاداب می‌روند و همه یاران یکدل و شاد به دور هم جمع می‌شوند. این باغ محلی است برای عشق، خوشی و تجلیل از زیبایی‌ها. در آنجا بتان و بت‌پرستان، مانند گل‌ها و سبزه‌ها، در کنار هم شادمانی می‌کنند و هر کس در زیر درختی به تفریح می‌پردازد. شاعر به زیبایی‌های باغ و شادی‌های بهاری اشاره می‌کند و به طور کلی حال و هوای عشق و دوستی را توصیف می‌کند.