غزل شمارهٔ ۱۹۲۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوتی به می‌نوشی و لذت بردن از زندگی است. شاعر از ساقی می‌خواهد که شراب را به‌دست مستان برساند و تأکید می‌کند که در دنیای جوانی و شوق، هیچ چیز جز عشق و می‌نوشی مهم نیست. او به سادگی می‌گوید که هر جا که می و بزم باشد، همان‌جا بهشت است و با نوشیدن شراب، دل‌ها شاداب خواهند شد. در نهایت، او به رابطه عاشقانه با خدا و نعمت‌های الهی اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر بعضی از دل‌ها پر از محبت نیستند، در دل او (خدا) همیشه محبت و شادی وجود دارد.