غزل شمارهٔ ۱۹۶۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش آفتاب و خواسته‌های شاعر از آن پرداخته است. شاعر از آفتاب می‌خواهد که دوباره نور را به خانه‌ها، دل دوستان را شاد و دشمنان را کور کند. همچنین از آن می‌خواهد که زیبایی‌های طبیعت را احیا کرده و به باغ و زمین زندگی ببخشد. شاعر آفتاب را به عنوان طبیب عاشقان و چراغ آسمان می‌بیند و از او می‌خواهد که به یاری عاشقان بشتابد و سختی‌های آن‌ها را برطرف کند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که اگر می‌خواهد جهان پرنور باشد، باید خود را از پنهان‌کاری کنار بکشد، و اگر مد نظرش تاریکی است، باید نور را پنهان کند.