غزل شمارهٔ ۱۹۷۳ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و روز شاعر در اثر فراق معشوق می‌پردازد. شاعر از سپیدی مو و چروک‌های رویش به عنوان نشانه‌های گذر زمان و تأثیر دلتنگی صحبت می‌کند. او می‌گوید که گوش او کمتر به سخنان دیگران توجه دارد و قلبش نسبت به دیدن چهره محبوب مظلوم است. شاعر تلاش می‌کند تا غم را از خود دور کند، اما شادی‌های او رنگ غم به خود می‌گیرند. او در عین حال از درد و رنج خود با دست زدن به سنگی یاد می‌کند و می‌داند که این کار او را نجات نخواهد داد. در پایان، او با دیدن حال دلشکسته و پریشان رنگ معشوق، از او می‌پرسد که حالش چطور است و او را در حال گریه می‌بیند.