غزل شمارهٔ ۲۰۰۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و روز انسان‌ها در پایان زمان می‌پردازد. شاعر از ساقی می‌خواهد که آن باده‌ای را که عقل‌ها را ربوده به او بدهد، باده‌ای که می‌تواند انسان را از محدودیت‌ها و غم‌ها آزاد کند و او را به آسمان‌ها ببرد. در این وضعیت، انسان‌ها درگیر غم و زندان زنجیرهای خود هستند و گویی همه چیز به هم ریخته و هیچ کس در این شرایط باقی نمانده است. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که در این اوضاع غم‌انگیز، حتی دل‌ها نیز در حال مستی و شادی کاذب هستند.