غزل شمارهٔ ۲۰۳۵ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)
آن خوب را طلب کن اندر میان حوران
مشنو کسی که گوید آن فتنه را مشوران
در دل چو نقش بندد جان از طرب بخندد
صد گون شکر بجوشد از تلخی صبوران
از پرتوی که افتد در چشم‌ها ز رویش
خارش چه افتد از وی در چشم‌های کوران
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به جستجوی معشوقی زیبا و دلربا اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که نباید به سخنان کسانی که او را فتنه‌انگیز می‌دانند گوش داد. همچنین به تأثیر خوشحالی و شوق در دل‌ها اشاره می‌کند که می‌تواند از تلخی‌ها و مشکلات زندگی شیرینی به وجود آورد. در پایان، با توصیف نور و زیبایی معشوق، به روشن‌کردن دل افراد نادیده و کم‌بینایی اشاره می‌کند که نمی‌توانند زیبایی را ببینند.