غزل شمارهٔ ۲۰۶۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل آغاز می‌شود با توصیف زیبایی و حضور معشوق، که همچون شمعی در جمع می‌درخشد. شاعر از معشوق می‌خواهد که با ظاهری نورانی و روح بخشی، فضای جمع را زنده کند. اشاره به این دارد که همه باید برای مستی و شادابی دست به سمت قدح بزنند، چرا که هیچ‌کس از خود بی‌خبر نشده تا به خوشحالی برسد. وقتی انسان از خود غافل شود، باید به دوری از دنیا فکر کند. همچنین، شاعر به اهمیت گوش دادن به حکایت‌های دل و پرهیز از افکار بیهوده اشاره می‌کند.