غزل شمارهٔ ۲۰۶۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به محبوب خود خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که به خانه‌اش بیاید و روشنایی و زیبایی را به زندگی‌اش بازگرداند. او از عشق و دلخوشی‌های ناشی از این محبت سخن می‌گوید و از خشم و غم ناخواسته ابراز ناراحتی می‌کند. شاعر تصریح می‌کند که در این دنیای پر مشغله، افراد گرفتار عشق و علاقه‌ای هستند که به آنان چسبیده و به بندگی محبوب خود در آمده‌اند. در نهایت، او عشق را جاودانه و همیشگی می‌داند، خواه روزگار چگونه باشد.