غزل شمارهٔ ۲۰۷۰ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)
یا تو ترش کرده رو! مایه ده شکّران
تنگ شکر می‌کشد تا بنهد در میان
سرکه فروشان هلا! سرکه بریزید زود
تا که عسل پر کند آن شهِ شکّرلبان
سرکهٔ نه ساله را بهر خدا را بریز
چونک بریزی بیا تا دهمت من نشان
طوطی جان تو را سرکه نوا کی دهد؟!
بلبل مست تو را شرط بود گلستان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر دربارهٔ لحظاتی است که احساسات تلخ و شیرین زندگی به هم آمیخته شده‌اند. شاعر از ترش‌کردگی و تلخی صحبت می‌کند و آن را با شکر و عسل مقایسه می‌کند. او به فروشندگان سرکه توصیه می‌کند که سریع‌تر عمل کنند تا این تلخی را مبدل به طعم شیرین کنند. در نهایت، شاعری به پرنده‌ها و زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند و به ذهن معشوقه‌اش تاکید می‌کند که باید در سایهٔ عشق و زیبایی زندگی کرد.