غزل شمارهٔ ۲۰۹۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دریا و گنج‌های آن می‌خواهد که به او عطا کند و مس را به طلا تبدیل کند. او به شمعی چون مستان اشاره می‌کند و از این که وفا و محبت کافی دریافت نکرده، رنج می‌برد. شاعر از درد و غم خود می‌گوید و می‌خواهد که معشوقش این مشکلات را برطرف کند. او به خوبی‌های معشوق اشاره کرده و از او می‌خواهد که در تاریکی زندگی به او روشنی و امید ببخشد. در نهایت، شاعر از یتیمی و رنج‌های خود سخن می‌گوید و درخواست می‌کند که در کنار معشوقش قرار گیرد و این غم‌ها را برطرف کند.