غزل شمارهٔ ۲۰۹۴ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این متن به بیان اندیشه‌هایی می‌پردازد. او از مفهوم گوش دادن و درک سخن صحبت می‌کند و اشاره دارد که انسان‌ها درگیر خودشان هستند و از دنیای واقعی دور شده‌اند. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که عشق و دانش، همچون آب و تری برای ماهی، همواره مطلوب هستند و هرگز اشباع نمی‌شوند. در نهایت، به این نتیجه می‌رسد که اگر شنوندگان واقعاً گوش دهند، جانشان از علم و دانش سیراب می‌شود.