غزل شمارهٔ ۲۱۰۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وصف ساقی و باده می‌پردازد. شاعر به ساقی اشاره می‌کند که بدون نیاز به گفت‌وگو، باده‌ای زهردار و دل‌انگیز می‌آورد. او می‌گوید که نیازی به درخواست نیست، چرا که دل او صدای او را می‌شنود. شاعر به لطف و زیبایی ساقی و همچنین به درخشش ماه در شب اشاره می‌کند و او را همچون شمعی می‌داند که جان‌ها را روشن می‌کند. در نهایت، شاعر به بی‌قراری جان‌ها اشاره می‌کند که با وجود ساقی آرامش می‌یابند.