غزل شمارهٔ ۲۱۲۹ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)
نَحْنُ إِلَیٰ سَیِّدِنَا رَاجِعُون
طَیِّبَةَ النَّفْسِ بِهِ طَائِعُون
سَیِّدُنَا یُصْبِحُ یَبْتَاعُنَا
أَنْفُسَنَا نَحْنُ لَهُ بَائِعُون
یَفْسُدُ إِنْ جَاعَ إِلَیٰ مَأْکَلٍ
نَحْنُ إِلَیٰ نَظْرَتِهِ جَائِعُون
سَوْفَ تُلَاقِیهِ بِمِیعَادِهِ
تَحْسَِبُ أَنَّا أَبَدًا ضَائِعُون؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نوعی به محبت و ارادت به یک رهبر (سید) اشاره دارد. در آن بیان می‌شود که ما با کمال رغبت و رضایت به او وابسته‌ایم و حاضر به خدمت‌گذاری هستیم. همچنین به عشق و نیاز به نگاه او اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که حتی در سختی‌ها به او امیدواریم و همیشه وفادار خواهیم ماند. نهایتاً، به این نکته اشاره می‌کند که هیچ گاه نمی‌گذاریم ارتباط و ارادت‌مان به او از بین برود.