غزل شمارهٔ ۲۱۸۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از محبوب خود می‌خواهد که از زیبایی‌های خود، از زلف و رخسار، و از خاطرات شیرین عشق بگوید. او به یاد معشوقه‌اش در حال غم و اندوه است و از او می‌خواهد که از دلتنگی و ناامیدی دور شود. شاعر به یاد دوستی‌های گذشته و زیبایی‌های روحانی اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به یاد عشق و جمال شمس تبریز بپردازد و از نگرانی‌ها و فتنه‌های زندگی گذر کند. به طور کلی، شعر درباره عشق، زیبایی، و لزوم یادآوری خاطرات شیرین عشق است.