غزل شمارهٔ ۲۱۹۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از یک عارف زبردست می‌خواهد تا حقیقت و رازهای عمیق هستی را بیان کند. او به الوهیت و تقدس آن عارف اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که باده‌ای الهی را به دست دیگران دهد. شاعر آرزو دارد تا با نوشیدن شراب معرفت، جهل و خرد انسان‌ها را از بین ببرد و به درک عمیق‌تری برسد. او به دنبال رهایی از دنیا و رنج‌های آن است و می‌خواهد به غنای درون خود دست یابد. در نهایت، شاعر به عشق و ارتباط مستقیم با معشوق اشاره کرده و خواهان پیوندی خالص و بدون واسطه با اوست.