غزل شمارهٔ ۲۲۶۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و شوق عاشق به محبوب است. شاعر از ساقی می‌خواهد که جامی پر کند و او را مست کند، زیرا عاشقان دیگر نیز این احساسات را تجربه کرده‌اند. او به زیبایی‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق نور و روشنایی به زندگی می‌آورد. شاعر در جهانی از عشق زندگی می‌کند و معتقد است که عشق به اندازه کافی شادی و لذت به او می‌بخشد، و به همین دلیل از دنیا و مادیات بی‌نیاز است. در نهایت، عشق را از جمله‌ترین و زیباترین تجربیات زندگی می‌داند.