غزل شمارهٔ ۲۲۸۳ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ساقی! با ظاهری زیبا، برای من جامی چون گلنار بده. اگر برای من شراب نمی‌آوری، حداقل برای دل یار من بیاور. تو دلدار منی و درمان دردهایم، پس زود شربت شادی و سلامتی را به من بده. باده را در جام بریز و از اندیشه‌ها فاصله بگیر، نگذار دل ما بشکند و به ما عشق و محبت بده. میکده را باز کن و از جنجال‌ها دور شو، چرا که عاشقان تشنه به نوشیدنی از خم می‌باشند. جان و دل من به بهار و زیبایی وابسته است، پس بهانه‌تراشی نکن و به من زیبایی و جذابیت بده. اگر در دام فریب افتاده‌ای، زودتر خارج شو؛ آنچه ما را شاد می‌کند، دور کردن دشمنان است. غم و آه نده و فقط به شادی راه بده. ما همگی تشنه دیدار و مدهوش از عشقیم؛ پس برای سیراب شدن، چیزی به ما بده. من همیشه تشنه‌ام و با دل و جان گرم، جام و قدح را بشکن و به من شراب بی‌حد و مرز بده. تو خود ماه و مهتابی و من هم ماهی این آب؛ پس برای من از نور ماه نیز بیشتر بده.