غزل شمارهٔ ۲۳۲۸ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
چون عزم سفر کردی فی لطف امان الله
پیروز تو واگردی فی لطف امان الله
ای شادکن دل‌ها اندر همه منزل‌ها
در حسن و وفا فردی فی لطف امان الله
هم رایت احسان را هم آیت ایمان را
تا عرش برآوردی فی لطف امان الله
تو بیش کنی کم را از دل ببری غم را
از رخ ببری زردی فی لطف امان الله
از آتش رخسارت وز لعل شکربارت
در دی نبود سردی فی لطف امان الله
آگاه توی در ده احسنت زهی سرده
هم دادی و هم خوردی فی لطف امان الله
در عشق خداوندی شمس الحق تبریزی
چون عشق جوان کردی فی لطف امان الله
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره سفر و لطف الهی است و نوید پیروزی و سعادت را می‌دهد. شاعر به شخصی که سفر می‌کند، می‌گوید که با حمایت و هدایت الهی به مقصدش خواهد رسید و در دل‌ها شادی‌بخش است. او به ویژگی‌های نیکی و وفا اشاره می‌کند و از اثرات خوب عشق و ایمان در زندگی سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به عشق خداوند و عشق حقیقی اشاره دارد که باعث جوانی و شادابی می‌شود.