غزل شمارهٔ ۲۳۴۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر توصیف مکان‌هایی است که در آن‌ها باران می‌بارد و حالت خاصی حاکم است. شاعر به یاران خود دعوت می‌کند که به رغم بی‌سرانجامی و نابسامانی، به سمت خانه‌ای که در آن جمعی از روشن‌دل‌ها و عاقل‌ها حضور دارند، شتاب کنند. او به نقص‌ها و مشکلات اشاره می‌کند و از حال و روز کسانی که در این "خانه" هستند سخن می‌گوید، و از آنها می‌خواهد که به دنبال بهبود وضعیت خود نروند و به جمع یاران بپیوندند. در انتها، نامی از شمس‌الدین تبریز به عنوان کسی که جایی برای گردهمایی فراهم کرده، به چشم می‌خورد.