غزل شمارهٔ ۲۳۵۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و وضعیت انسانی است که با زمان و تغییرات آن رو به رو می‌شود. شاعر بیان می‌کند که آن‌ها (عاشقان قدیم) در دنیای عشق به تماشا نشسته‌اند و دیگران را نظاره می‌کنند. عاشقان در جستجوی راه حل در زندگی هستند اما راهی نمی‌یابند و در آتش عشق خود غرق می‌شوند، مانند فلزاتی که در آتش ذوب می‌شوند. در نهایت، به این نتیجه می‌رسند که حتی اگر تمام تلاش‌ها و تجارب آن‌ها به نظر بیاید که به جایی نمی‌رسند، عشق و احساساتشان همچنان وجود دارد.