غزل شمارهٔ ۲۳۸۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نقد افرادی می‌پردازد که خود را بالاتر از دیگران می‌دانند و واقعیت را به شکل نادرستی تعبیر می‌کنند. او با استفاده از استعاره‌هایی مانند بخاری که جان پنداشته و حبه زری که کان پنداشته، به فریب خود و دیگران اشاره می‌کند. شاعر به کسانی که عشق و زیبایی را در پلیدی می‌بینند و به عبور از حقیقت می‌پردازند، انتقاد می‌کند و نشان می‌دهد که این افراد به اشتباه خود را در موقعیتی برتر از واقعیت می‌بینند. در نهایت، شاعر می‌گوید هر چه گفت، در واقع انعکاسی از خویشتن خود بوده و کسانی که به اشتباه به نقد دیگران می‌پردازند، باید به وضعیت خود نیز توجه کنند.