غزل شمارهٔ ۲۳۹۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت محبوبش می‌پردازد که در خانه‌اش به نواختن ربابی و خواندن ترانه‌ای مشغول است. صدای او مانند آتش دل‌انگیز است و با باده‌ای که ساقی برایش فراهم کرده، حالتی مست و خرابی دارد. او در تلاش است تا از باده‌ی مدهوش‌کننده لذت ببرد و در این مسیر، جلوه‌های زیبایی از خود و عشق را به نمایش می‌گذارد. محبوب مانند ماهی زیباست که سبویی از شراب در دست دارد و شاعر به توصیف شور و حال عاشقانه و زیبایی‌های او می‌پردازد. در نهایت، او از این لحظات شاداب و دلنشین با حسرت یاد می‌کند که چنین زیبایی دیگری نخواهد آمد.