غزل شمارهٔ ۲۴۰۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که به او شراب بدهد و او را از غم‌های آینده و گذشته دور کند. او از ساقی می‌خواهد تا مشروب را از خم پر کند و به او بدهد، چرا که اگر او باز هم بخواهد قید را باز کند، موروثی از غم را نمی‌خواهد. شاعر به خنده و جمال معشوق خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر این عشق نبود، هیچ شادی‌ای را نمی‌خواهد. او همچنین به فتنه و قهر معشوق اشاره کرده و از او می‌خواهد که از کینه‌ها بگذرد و بر لبانش بوسه‌ای بدهد. در پایان، شاعر با اشاره به "شمس حق" و تبریز، به جایگاه خود و ارادتش به معشوق تأکید می‌کند و می‌گوید حتی اگر همه چیز را از دست بدهد، دیگر چیزی نمی‌خواهد.