غزل شمارهٔ ۲۴۲ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مستفعلتن مستفعلتن
خیک دل ما مشک تن ما
خوش نازکنان بر پشت سقا
از چشمه جان پر کرد شکم
کای تشنه بیا ای تشنه بیا
سقا پنهان وان مشک عیان
لیکن نبود از مشک جدا
گر رقص کند آن شیر علم
رقصش نبود جز رقص هوا
دورم ز نظر فعلم بنگر
تا بوی بود بر عود گوا
از بوی تو جان قانع نشود
ای چشمه جان ای چشم رضا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عشق و شور زندگی اشاره دارد. شاعر با تشبیه دل به خیک و جسم به مشک، زیبایی و جذابیت عشق را توصیف می‌کند. سقا که نماد بخشندگی و محبت است، آب زندگی را به تشنه‌ها می‌رساند. او بیان می‌کند که با وجود ظاهر و رقص شیرین علم، حقیقت عشق چیزی فراتر از ظواهر است. عشق و زیبایی حقیقی از درون و با بوی محبوب برمی‌خیزد و جان آدمی را سیراب می‌سازد. در نهایت، شاعر به چشمه جان و رضایت از وصل محبوب اشاره می‌کند.