غزل شمارهٔ ۲۴۷ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
بانگ تسبیح بشنو از بالا
پس تو هم سبح اسمه الاعلی
گل و سنبل چرد دلت چون یافت
مرغزاری که اخرج المرعی
یعلم الجهر نقش این آهوست
ناف مشکین او و مایخفی
نفس آهوان او چو رسید
روح را سوی مرغزار هدی
تشنه را کی بود فراموشی
چون سنقرئک فلا تنسی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و زیبایی طبیعی اشاره دارد و انسان را به درک و ستایش خالق دعوت می‌کند. از صدای تسبیح پرندگان و خصوصیات گل و گیاهان صحبت می‌کند و همچنین به آهوها به عنوان نماد زیبایی و لطافت اشاره دارد. در نهایت، احساس تشنگی و نیاز انسان به روح و زیبایی‌های طبیعت را یادآور می‌شود و بر ضرورت امر یادآوری و قدردانی از این زیبایی‌ها تأکید می‌کند.