غزل شمارهٔ ۲۵۷۷ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
هَمرَنگِ جَماعَت شو تا لذتِ جان بینی
دَر کویِ خَرابات آ تا دُردکشان بینی
دَرکش قَدحِ سودا هِلْ تا بِشَوی رُسوا
بَربَند دو چَشمِ سَر تا چَشمِ نَهان بینی
بُگشای دو دَست خود گَر مِیْلِ کنارَستَت
بِشکَن بُتِ خاکی را تا رویِ بُتان بینی
اَز بَهرِ عَجوزی را تا چَند کَشی کابین
وَز بَهرِ سه‌نان تا کِی شمشیر و سِنان بینی
نَک ساقیِ بی‌جوری دَر مَجلسِ او دوری
دَر دور دَرآ بِنشین تا کِی دَوَران بینی
این جاست رِبا نیکو جانی دِه و صَد بِستان
گرگی و سَگی کَم کُن تا مِهرِ شَبان بینی
شَب یار هَمی‌گردَد خَشخاش مَخور اِمشب
بَربَند دَهان از خور تا طَعمِ دَهان بینی
گویی که فُلانی را بُبرید زِ مَن دُشمن
رو تَرکِ فُلانی گو تا بیست فُلان بینی
اَندیشه مَکُن اِلا از خالقِ اَندیشه
اَندیشهِ جانان بِهْ کاندیشهِ نان بینی
با وُسعَتِ اَرض‌الله بَر حَبس چه چَفسیدی
زِ اندیشه گره کَم زَن تا شَرحِ جَنان بینی
خامُش کُن از این گُفتن تا گُفت بَری باری
از جان و جَهان بُگذَر تا جان و جَهان بینی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر دعوت به زندگی در کنار دیگران و لذت بردن از لحظات خوش در کنار دوستان است. شاعر به خواننده می‌گوید که باید به جمع بپیوندد و از زیبایی‌های زندگی لذت ببرد. او به معانی عمیق‌تری اشاره می‌کند، از جمله اینکه باید از دردها و مشکلات فاصله گرفت و به عشق و دوستی توجه کرد. همچنین به اهمیت رهایی از قید و بندها و توجه به وجود خالق و عمق زندگی اشاره دارد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که باید از تاریکی‌ها گذشت تا به نور و حقیقت دست یابیم.