غزل شمارهٔ ۲۵۹۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف معانی عمیق انسانی و الهی می‌پردازد. شاعر به قدرت و سلطنت وجودی محبوبش اشاره می‌کند که دل و جان را در تسخیر خود دارد و از او می‌خواهد تا نگاه کند به آنچه که در عالم هستی کرده است. او به بخشش و کرامت‌های این وجود پاک اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که حتی سنگ‌ها را به جواهرات تبدیل کرده و از هر موجودی چیزهای زیبایی پدید آورده است. در نهایت شاعر از دشواری‌ها و رازهای زمین می‌گوید و از محبوبش می‌خواهد که او را از دردهای جهان رهایی بخشد و به او درک بهتری از زندگی عطا کند.