غزل شمارهٔ ۲۶۱۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر ابراز می‌کند که تصمیم گرفته است عاشق و شیدا باشد و می‌پرسد که این نیت عمیق در دل او چگونه جا می‌گیرد. او به حالتی مجنونی اشاره می‌کند که در آن احساسات و افکارش بیشتر از عقلش می‌شود و تلخی او مانند دریایی از شیرینی است. همچنین از زیبایی‌ای که در زیر درخت طوبی دیده، سخن می‌گوید، زیبا و فتنه‌انگیز. شاعر می‌گوید که از درونش دو جهان شیدا بیرون می‌آید و او نه به شب و نه به فردا فکر می‌کند. در نهایت، او بر درک عمیق خود از معانی و ارزش‌های بی‌قیمت تأکید می‌کند و به تبریز و شمس الدین اشاره می‌کند، که به معنای عمیق واقعی زندگی و عشق اشاره دارد.