غزل شمارهٔ ۲۶۲۰ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
ای دل به ادب بنشین برخیز ز بدخویی
زیرا به ادب یابی آن چیز که می‌گویی
حاشا که چنان سودا یابند بدین صفرا
هیهات چنان رویی یابند به بی‌رویی
در عین نظر بنشین چون مردمک دیده
در خویش بجو ای دل آن چیز که می‌جویی
بگریز ز همسایه گر سایه نمی‌خواهی
در خود منگر زیرا در دیده خود مویی
گر غرقه دریایی این خاک چه پیمایی
ور بر لب دریایی چون روی نمی‌شویی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به اهمیت ادب و نیکی در رفتار اشاره دارد. شاعر می‌فرماید که با داشتن ادب، می‌توان به آنچه که می‌خواهی دست‌یابی. او از بدخویی و زشتی دوری می‌کند و می‌گوید که اگر خواهان چیز ارزشمندی هستی، باید در خودت جستجو کنی. همچنین به خواننده هشدار می‌دهد که اگر نمی‌خواهی از دیگران آسیب ببینی، باید از آنها دور بمانی. در پایان، شاعر در مورد جستجو و عدم وابستگی به ظواهر دنیا سخن می‌گوید.