غزل شمارهٔ ۲۶۶۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس اندوه و ناامیدی اشاره دارد که شاعر به دلیل دوری محبوبش تجربه می‌کند. شاعر از محبوب می‌پرسد که چرا به انزوا و غم پناه برده و از عشق جدا شده است. او به یاد می‌آورد که چگونه برای محبوبش کارها کرده و زمین را برای راحتی او آماده کرده است. شاعر به احساسات عمیق و زخم‌هایی که از جدایی به دست آورده اشاره کرده و در نهایت از محبوب می‌خواهد که بیدار شود و از حالت مستی و غم بیرون بیاید. شعر به زیبایی احساسات عاشقانه و درد جدایی را بیان می‌کند.