غزل شمارهٔ ۲۷۲۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره وسوسه‌ها و احساسات انسانی است. شاعر به این موضوع می‌پردازد که اگر به وسوسه‌ها گوش دهیم، دچار افسردگی و زیان خواهیم شد، زیرا چیزی که به ظاهر شیرین به نظر می‌رسد، ممکن است در واقع سمی باشد. او سپس اشاره می‌کند که گسترش نعمت‌ها و خوشی‌ها، در مقابل خشم و کینه، نمی‌تواند به ما آسیب بزند و حتی از دست دادن چیزهای کوچک هم چندان اهمیت ندارد. شاعر در نهایت به عشق و حال و هوای شمس تبریز اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق هم می‌تواند گفتاری باشد و هم سکوت، که این دو حالت، در عین اختلاف، از یکدیگر جدا نیستند.