غزل شمارهٔ ۲۷۴ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به دعوت از اهل بهشت برای خواندن منشور و درک زیبایی‌های آن اشاره دارد. شاعر به توصیف حورهای بهشتی می‌پردازد که عشق‌شان به شدت می‌درخشد و زیبایی‌ آن‌ها در شب و روز نمایان است. همچنین به ماه کامل و زیبایی‌های بهشت و نشاط حاکم بر آن اشاره می‌کند. شاعر از باده‌ای که در دور و برشان موجود است صحبت می‌کند و از حاضران می‌خواهد که از آن بخورند و صفای بهشت را تجربه کنند. این شعر تصویری زیبا و شگفت‌انگیز از بهشت و لذایذ آن را به تصویر می‌کشد.