غزل شمارهٔ ۲۷۶۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس عمیق شاعر نسبت به معشوق و نبود او اشاره دارد. شاعر می‌گوید که زندگی بدون معشوق امکان‌پذیر نیست و او در دل و جان همه هست. اگر معشوق نیمه‌شب به سراغشان بیاید، جانشان را فدای او خواهند کرد. شاعر تأکید می‌کند که او جان جان‌هاست و حتی در آسمان نیز نورش چون خورشید بی‌نظیر است. شعر ناله و دلتنگی بلبل را نیز به تصویر می‌کشد که از دوری معشوق رنج می‌برد و امیدوار است که تنها از طریق ناله‌اش حقیقت الهی نمایان شود. این اشعار بیانگر عشق، جدایی و آرزوی وصال است.