غزل شمارهٔ ۲۸۰۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وصف لذت‌ها و زیبایی‌های عشق می‌پردازد. او از شوق و خوشی ناشی از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید، به‌طوری که هر طرف که نگاهی بیندازد، زیبایی و دلربایی را می‌بیند. معشوقی که حتی سنگ خارا را به حیات و هوشیاری می‌آورد. شاعر به خاطر عشق، از لبان معشوقش باده‌ای گرفته که او را دلباخته و شیدا کرده است. همچنین، او در نزدیکی یک راهب، همدردی و رفاقت را احساس کرده و با یک جام شراب خوش‌خو، مست و بی‌خود می‌شود. در نهایت، شاعر با اشاره به شمس‌الدین تبریزی، به دنبال راهی برای وصال و نجات از این بی‌قراری می‌گردد.