غزل شمارهٔ ۲۸۶۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به طور مستقیم به کسی اشاره دارد که خود را عاشق می‌داند، اما در واقع خواسته‌های پایینی و ناپسندی دارد. شاعر به او می‌گوید که شما شایسته عشق نیستید و به گونه‌ای از او انتقاد می‌کند که نباید خود را با دیگران مقایسه کند. او همچنین به عدم شایستگی عشق و فنون پیشه‌وری اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به خدای خود شرم کند. در کل، شعر بر بی‌ارزشی و ریاکاری فرد تأکید دارد.