غزل شمارهٔ ۲۹۱۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان نکات فلسفی و تجربیات انسانی می‌پردازد. شاعر با استفاده از تشبیهات مختلف، به این نکته اشاره می‌کند که در زندگی هیچ چیز بدون درد و رنج نیست. خماری و زخم خار، خزان و غم، بخشی از زندگی هستند و نمی‌توان بدون آن‌ها به شادی و زیبایی واقعی دست یافت. شاعر همچنین بر اهمیت توجه به رحمت و لطف خدا تأکید می‌کند و می‌گوید که اگر به خداوند تکیه کنی، در زمان‌های سخت، او یاری‌گر تو خواهد بود. او به این نکته اشاره می‌کند که در دنیای پاک و بی‌درد، زندگی ممکن نیست و انسان باید با واقعیت‌های زندگی رو به رو شود. در نهایت، او از خواننده می‌خواهد که با نگاهی عبرت‌آمیز به زندگی بنگرد و از عقل و بینش خود بهره ببرد.