غزل شمارهٔ ۲۹۶۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و رنج خود می‌گوید و از محبوبش می‌خواهد که او را ببیند و وضعیتش را دریابد. او به محبوبش می‌گوید که چقدر در رنج است و حتی دیگران فکر کرده‌اند که او مرده است. شاعر از محبوبش یاری و شفایی طلب می‌کند و به او اشاره می‌کند که برایش صبوری کرده و امروز ناز کرده است. او انتظار دارد که محبوبش به دیدارش بیاید و در کنار او باشد. همچنین، در پایان شاعر از احساسات خود به زبانی بسیار عاطفی و حزن‌آلود می‌گوید، اشاره به ناله‌ها و دردهای عمیقش از دوری محبوبش دارد.