غزل شمارهٔ ۲۹۷۲ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای آن که مر مرا تو به از جان و دیده‌ای
در جان من هر آنچ ندیدم تو دیده‌ای
بگزیده‌ام ز هجر تو تابوت آتشین
آری به حق آنک مرا تو گزیده‌ای
گر از بریده خون چکد اینک ز چشم من
خون می‌چکد که بی‌سبب از من بریده‌ای
از چشم من بپرس چرا چشمه گشته‌ای
وز قد من بپرس که از کی خمیده‌ای
از جان من بپرس که با کفش آهنین
اندر ره فراق کجاها رسیده‌ای
این هم بپرس از او که تو در حسن و در جمال
مانند او ز هیچ زبانی شنیده‌ای
این هم بگو که گر رخ او آفتاب نیست
چون ابر پاره پاره ز هم چون دریده‌ای
پیداست در دم تو که از ناف مشک خاست
کاندر کدام سبزه و صحرا چریده‌ای
آنی که دیده‌ای تو دلا آسمانیی
زیرا ز دلبران زمینی رمیده‌ای
دانم که دیده‌ای تو بدین چشم یوسفی
تا تو ترنج و دست ز مستی بریده‌ای
تبریز و شمس دین و دگرها بهانه‌هاست
کز وی دو کون را تو خطی درکشیده‌ای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و اشتیاق سخن می‌گوید. شاعر از محبوبش می‌خواهد که درد و رنجی که در فراق او متحمل شده را درک کند. او به توصیف حال و وضع خود در فراق محبوب می‌پردازد و بیان می‌کند که همه‌چیز را به خاطر او احساس کرده است. شاعر به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که راز زیبایی‌اش و همچنین سرنوشتش را بگوید. کل شعر پر از احساست عمیق و اندوه ناشی از جدایی و امید به وصال است.