غزل شمارهٔ ۲۹۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی کنکاش در مسائلی مانند عشق و دوستی است. شاعر می‌گوید اگر به وصال محبوب نرسد، باید از نوشیدنی‌های خوش طعم و باصفا بهره‌مند شود، چراکه دریا نمی‌تواند با پای در جوی آب ارتباط برقرار کند. حریفان که به لطافت آب و سخاوت ابرها شبیهند، در زندگی و جهان اهمیت دارند، زیرا حیات هر بنا و خرابی به وجود آن‌ها وابسته است. این آب و نور هر دو نمایانگر زیبایی و لطافت هستند، اما در عین حال چیزی از کینه و دشمنی در میان نیست و تنها نیاز به محاسبه و احتساب دارند. شاعر در نهایت به سکوت و درون‌نگری اشاره می‌کند و این که تنها خداوند از حقیقت آگاه است.