غزل شمارهٔ ۳۰۲۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خود خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که دیگر او را اذیت نکند. او خود را مانند کشاورزی می‌داند که منتظر برکت و سالاری است. شاعر نمی‌فهمد چرا معشوقش او را فریب می‌دهد و به دنبال دل و قضاوت‌های بی‌معنی است. او به سادگی و بی‌پناهی خود اشاره می‌کند و از درد و رنجی که به خاطر عشقش تحمل می‌کند، سخن می‌گوید. شاعر از معشوق می‌خواهد که در رفتار و سخنانش صادق باشد و به او توجه بیشتری نشان دهد. در نهایت، شعر به تلخی و ناامیدی منتهی می‌شود و پر از احساساتی است که نشان‌دهنده‌ی زجر و دلشکستگی شاعر است.