غزل شمارهٔ ۳۰۳۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شب‌هایی سخن می‌گوید که در بام کسی به نام "افندی" می‌گذرانده و در آخر شب از شراب او می‌نوشیده است. او به زیبایی‌های عشق و زندگی اشاره می‌کند و نام افندی را مایه برکت و روشنایی می‌داند. در اینجا، افندی نماد دانایی و صفای روحی است که می‌تواند نور و عشق را به زندگی‌ها ببخشد. شاعر به تاثیر کلام افندی بر دل‌ها و شادی و آرامش ناشی از آن می‌پردازد و در نهایت به بزرگ بودن افندی و غیرقابل دسترسی بودن او اشاره می‌کند.