غزل شمارهٔ ۳۱۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بازگشت محبوبی اشاره می‌کند که برایش بسیار مهم و تاثیرگذار است. او بیان می‌کند که این عشق مانند آتشی است که هیچ چیزی نمی‌تواند آن را خاموش کند و او را به مستی و خراب حالی کشانده است. شاعر به تاثیر عشق بر وجود خود اشاره کرده و از حالاتی چون شادی و شگفتی در مواجهه با یاد محبوب می‌گوید. او همچنین به دریای عشق و جستجوی دل در آن اشاره می‌کند و به زیبایی معروفی به نام شمس دین از تبریز اشاره می‌کند که دلی شاداب و سرشار از احساسات را به تصویر می‌کشد.