غزل شمارهٔ ۳۱۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زشتی و مسخره کردن دیگران اشاره دارد و به نوعی به نکوهش افرادی می‌پردازد که به خاطر وضعیت ظاهر یا شرایط زندگی دیگران را مسخره می‌کنند. شاعر می‌گوید که نباید به همین سادگی به قضاوت دیگران پرداخت. او توصیه می‌کند که به جای مسخره کردن، باید بر سر نداشته‌های خود غلبه کرده و از مشکلات دیگران درس بگیریم. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که اگر همیشه در دام گول‌ها و فریب‌ها بمانیم، ممکن است خودمان به نابودی برسیم.