غزل شمارهٔ ۳۱۲۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف وضعیت انسانی در زندگی می‌پردازد. شاعر به فردی که در تنگنا و مشکل است، می‌گوید که اگر حقی بر گردن دارد و نیاز به دلسوزی دارد، باید فریاد بزند و طلب کمک کند. او همچنین به غریبی اشاره می‌کند که در میان غم و افسردگی حبس شده و از بی‌کسی رنج می‌برد. با وجود هرگونه سختی، شاعر می‌گوید که باید در مسیر حقیقت و جمعیت حرکت کرد و از عذاب رهایی یافت. در نهایت، او بر این نکته تأکید می‌کند که انسان باید صدای خود را بلند کند و امید را زنده نگه دارد، حتی وقتی که در شرایط سخت و ناامیدکننده قرار دارد.