غزل شمارهٔ ۳۱۳۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش و محبت نسبت به معشوق اشاره دارد. شاعر به معشوق خود می‌گوید که او نه تنها سلطان زندگی‌اش است، بلکه منبع ایمان و روح او نیز به حساب می‌آید. او تأکید می‌کند که بدون وجود معشوق، زندگی برایش بی‌معناست. معشوق در نظر او همه‌چیز است؛ از غذا و آب گرفته تا زیبایی و نعمت‌های زندگی. شاعر به نوعی در وصف عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که درباره این عشق و ارتباط عمیق توضیح بدهد.