غزل شمارهٔ ۳۱۵۳ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری است که به حالت مستی و شگفتی شاعر اشاره دارد. شاعر از آغاز صبح تا سحر در نوشیدن باده بوده و به شوری خوشایند آن اشاره می‌کند. او به زیبایی‌های محبوبش می‌پردازد و می‌گوید که نشانه‌های خوشحالی و سرمستی در چهره و چشم او نمایان است. شاعر از دوستانش می‌خواهد که با وجود مستی و بی‌خیالی، نان و محبت را به یکدیگر برسانند. همچنین به خطرهایی که در مسیر عاشقانه وجود دارد اشاره دارد و می‌گوید برای در امان ماندن از گرفتاری‌ها، باید به محافظت عاشقانه توجه کرد. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که بهتر است از سخنان بی‌مورد دوری کنیم تا در دام حرف‌ها نیفتیم.