غزل شمارهٔ ۳۱۸۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر "اتی النیروز مسرورالجنان" با اشاره به آمدن بهار و شادی همراه آن آغاز می‌شود. شاعر از زیبایی‌های بهار و لذت‌های آن سخن می‌گوید و دعوت می‌کند که به شادی و مهمانی بپردازیم. او به نهرهای خوشحالی و جام‌های شادمانی اشاره می‌کند و بر ضرورت لذت بردن از زندگی تأکید دارد. همچنین، از دقت به زیبایی‌های طبیعت و معنای عمیق هنر و موسیقی یاد می‌کند. در نهایت، شاعر مردم را به استفاده از لحظه‌ها و بهره‌برداری از لحظات خوش زندگی دعوت می‌کند، تا از زیبایی‌ها غافل نشوند.