غزل شمارهٔ ۳۲۱۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ساقی(مروج خوشی) خطاب کرده و از او می‌خواهد که شراب خاصی به او بدهد که ویژگی‌های خاصی دارد و از آب الفرات رقیق نشده باشد. شاعر به زندگی و لذت‌های آن دعوت می‌کند و به دوری از انتقادات دیگران تأکید می‌کند. او از بی‌خبری جاهلان ابراز نگرانی می‌کند و خواهان آگاهی بیشتر است. همچنین، شاعر به پیوند روح‌القدس و نجات از موانع و ترس‌ها اشاره می‌کند و در نهایت از تجربه مرگ و حیات و تاثیر آن بر وجودش سخن می‌گوید و می‌گوید که تبریز او را عمیقاً تحت تأثیر قرار داده است.