غزل شمارهٔ ۳۲۱۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات و درخواست‌های فردی می‌پردازد که در حال تجربه‌ی قهری و مستی است. شاعر از دیگران می‌خواهد که او را از اسیری که در آن قرار دارد آزاد کنند و به او بی‌رحمی نکنند. او همچنین از سوز و فشار درونی‌اش می‌گوید و اینکه چگونه در جهان سرد و بی‌روح زندگی می‌کند. در نهایت، شاعر بر لزوم احتیاط و آگاهی در زندگی تأکید می‌کند و هشدار می‌دهد که نباید به ظواهر فریبنده اعتماد کنند.